ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ .... ΑΛΛΙΩΣ

Κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα φέτος τον Σεπτέμβρη στη Σαντορίνη.
Έτσι όπως δεν την έχουν δει πολλοί.
Μια Σαντορίνη απρόβλεπτη.
Διαφορετική.















Οουυπςς!!! Να και λίγος ουρανός από το μπαλκόνι μου στο Πέραμα.... χειμώνας μπαίνει, να μην ξεχνιώμαστε.

Λαγωνικό;;; Ποιό λαγωνικό;;;

Τι με είχε πιάσει από τότε που γύρισα από τις διακοπές και δεν ήθελα να πατήσω ούτε ένα πλήκτρο για να γράψω μια λέξη, ένα "γειά" βρε παιδί μου, ένα "ψω- - αρμενίζω τώρα, αλλά είμαι καλά και θα τα πούμε...", δεν μπορώ να καταλάβω.
Τίποτα.
Λέτε να έφταιξε η ενέργεια από το νησί της Σαντορίνης; Μα αυτό το νησί είναι παγκοσμίως γνωστό ως η super-βιταμίνη των απανταχού συγραφέων.
Μόνο στο γραφείο αν έμπαινα σε κάποιο από τα blog σας για να διαβάσω κανένα νέο σας.
Μυστήριο.

Τέλος πάντων.
Στη Σαντορίνη, που λέτε, περάσαμε πολύ όμορφα. Πρώτη φορά πήγαμε εγώ και ο Στ. μου.
Μαγία.
Όποιος έχει πάει και δεν έχει πάθει πλάκα με την "ενέργεια" που βγάζει αυτό το νησί, ιδίως στην πλευρά του ηφαιστείου, έχει σοβαρό πρόβλημα στις "κεραίες" του και να πάει άμεσα για αναβάθμιση.
Ζάμπλουτος που διαβάζει αυτή την ανάρτιση και θέλει να μου κάνει ένα δώρο, πολύ ευχαρίστως. Θέλω ένα μικρό σπιτάκι (δωμάτιο, μπάνιο, κουζίνα ΚΑΙ πισίνα) τίποτις το σπουδαίο καλέ, κατά Οία μεριά αλλά και Ημεροβίγλι καλά είναι, με θέα στο ηφαίστειο.
Pleeaaassseeeee!!!! (μικλό τσαι χαλιτομένο λαγωνικούλι κουνάει ουλίτσα του).

Σε μια από τις επόμενες αναρτήσεις θα σας έχω φωτογραφικό υλικό με Σαντορίνη όπως δεν την έχετε ξαναδεί.

Κατά τα άλλα η αφεντομουτσουνάρα μου έγινε θείος και προβλέπω ο νεοαφιχθής να μας παίρνει τα μυαλά οικογενειακώς σε χρόνο dt (τώρα που έχει αρχίσει να σκάει χαμόγελα ...).
Να δείτε που αυτός θα μου τα φάει όλα... αυτός.

ΙΡΑΚ

Η κατάσταση είναι εξοργιστική.
Μου έρχεται και μένα να ουρλιάξω που αισθάνομαι με δεμένα τα χέρια.

Υπάρχει τρόπος να μάθουμε κάποιο φαξ ή κάποιο e-mail της εδώ πρεσβείας του ΙΡΑΚ και να αρχίσουμε να στέλνουμε μηνύματα διαμαρτηρίας;;
Δεν μου έρχεται στο μυαλό κάτι καλύτερο. Εσάς;;

Οι εδώ οργανώσεις ομοφυλοφίλων τι κάνουν;;
Καλό το pride αλλά στο δίπλα "σπίτι" τους καίνε ζωντανούς.

Καλές ειδήσεις

Μπορεί να έχετε ήδη διαβάσει ή ακούσει για τις παρακάτω ειδήσεις.

Επειδή όμως δεν είδα να γίνεται πολύ κουβέντα, θεώρησα καλό να τις συμπεριλάβω σε μία εννιαία ανάρτηση.

Βέβαια δεν εφησυχάζουμε και συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε προφυλακτικό.

Αποκωδικοποιήθηκε πλήρως το γονιδίωμα του ιού HIV

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=5178839

Πειραματικό φάρμακο μείωσε θεαματικά τα επίπεδα του HIV

http://www.healthview.gr/?q=επιστημονικά-νέα/διεθνή/πειραματικό-φάρμακο-μείωσε-θεαματικά-τα-επίπεδα-του-hiv

Η άδεια άργησε μια μέρα (και βάααλεε...)

9 και σήμερα.

Ξέρω δεν είναι καλαίσθητο να γκρινιάζω, αλλά εδώ και αρκετές μέρες έτσι νιώθω.

Σαν καλοί φίλοι που είστε όμως θα με ανεχτείτε με τα καλά μου και τα στραβά μου,

τι σόι φίλοι καλοί θα ήσασταν αλλιώς;; ναι;; :-)

Θέλω να φύγω

Δεν αντέχω άλλο στο γραφείο.

Ο συνάδελφος που είμαστε ομάδα λείπει.

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι (οι περισσότεροι) λείπουν και αυτοί και ο χώρος έχει αδειάσει.

Σαν την καλαμιά στον κάμπο.

Η δουλειά, μου φαίνεται μια αηδία.

Τα πάντα εδώ μέσα μου φταίνε με για το παραμικρό.

Διεκπεραιώνω μόνο τα εντελώς απαραίτητα και αυτά με το ζόρι.

Ώρες – ώρες μου έρχεται να αρχίζω να ουρλιάζω

και να βαράω την οθόνη και το πληκτρολόγιο.

Δε γουστάρω άλλο λέμε.

Φίλοι και γνωστοί λείπουν και αυτοί

Σαν να μην μου έφταναν όλα τούτα μου έφυγε και το μωράκι.

Πάει να ξεκουραστεί για λίγες μέρες στο εξοχικό του με μαμάδες, αδελφές, ξαδέλφες

και την λοιπή ατραξιόν.

Το κατανοώ το μωράκι ότι είναι άδικο να περνάει τα πρωινά του ολομόναχο

αλλά τα βράδια που μένει άδειο το κρεβάτι, μου ‘ρχεται να φάω τα σεντόνια.

Ξέρω.

Θα μου πείτε να κάνω υπομονή.

Δεν θέλω άλλο υπομονή, με αηδίασε και αυτή,

να φύγει να πάει αλλού.

Θέλω να φύγω λέμε.

9 και σήμερα.

Τίποτα δεν μας σταματά

Κουφάλες, ετεροκανονικοί ρατσιστές ότι και να κάνετε, όσες βόμβες κι αν πετάξετε εμείς θα είμαστε πάντα εδώ και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τα στάδια μέχρι να το χωνέψετε ότι είμαστε ίσοι μεταξύ ίσων, άνθρωποι μέσα σε ανθρώπους.

Διαβάστε στο εδώ το πλήρες άρθρο του Advocate για τις επιθέσεις στα Outgames 2009 στην Κοπενχάγη.

Υπάρχουν τράγοι .... και .... Τράγοι

.... και πολλά - πολλά παρδαλά κατσίκια επίσης, όπως όλοι ξέρουμε.

Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί έχω την αίσθηση ότι στην πραγματικότητα οι θέσεις είναι άναποδα; Γιατί;

Άσχετο: Γιατί τους Τράγους τους λέμε Τράγους;; από που προήλθε ο χαρακτηρισμός;;

Σκουληκότρυπα του χωροχρόνου

Αν ακόμα και τώρα είσαι στο πριν, βρες τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του.

Κάτι έμεινε κενό, λειψό, ατελείωτο.

Βρες τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του, να του πεις αυτά που ήθελες και δεν μπόρεσες.

Άσε τον εγωισμό στην άκρη.

Δεν έχει σημασία πόσος καιρός έχει περάσει.

Βγάλε τα συναισθήματα που έμειναν μέσα σου ανέκφραστα στην επιφάνεια.

Για να γεμίσει το κενό, να ολοκληρωθεί το λειψό, να τελειώσει το ατελείωτο.

Τότε θα μπορέσεις να βάλεις τελεία και το τώρα που ζεις θα είναι πραγματικά στο τώρα και όχι στο πριν.

Άντε βρε ..... και καλή αρχή.

... ίσως μάθεις να πετάς τελικά.

Μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που δεν θέλει να πληγωθεί, να αρρωστήσει και να πεθάνει (πρός θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να τα επιδιώκουμε αυτά).

Αντίθετα θέλει μόνιμα να χαίρεται, να είναι πάντα υγιής και όμορφη και να μείνει πάντα νέα και δυνατόν αθάνατη. Προβάλει δε την ευτυχία, την υγεία, την ομορφιά και την μακροζωία σε βαθμό υστερίας και τα έχει αναγάγει σε απόλυτα ιδανικά της εποχής.

Ξεχνάει (ή σκόπιμα) βέβαια αυτή η ίδια η κοινωνία να μας μάθει να αντιμετωπίζουμε τα άλλα, "τα κακά" και όταν έρθει η πρώτη δυσκολία κλεινόμαστε στον εαυτό μας, παραιτούμαστε και σε ακραίες περιπτώσεις πέφτουμε σε "ναρκωτικά" (πάσης φύσης).

Όταν επιτέλους καταλάβουμε ότι ο πόνος, η αρρώστεια και τέλος ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής και το αποδεχτούμε και αρχίσουμε να μαθαίνουμε από τα δύσκολα (ως κοινωνία και ατομικά), τότε θα μπορέσουμε ηρεμήσουμε και να δοθούμε συναισθηματικά χωρίς τον τρόμο ότι θα πληγωθούμε, θα μάθουμε να αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα την αρρώστεια και τέλος θα υπερβούμε τον φόβο του θανάτου.

Όπως λέει και ένα τραγούδι:

Είναι ωραίο να πέφτεις.

Αν αντέχεις να πέφτεις,

ίσως μάθεις να πετάς τελικά.