To be or not to be...

Συμφώνου συμβίωσης συνέχεια...

Όσο διαβάζω και μαθαίνω για αυτό το σύμφωνο συμβίωσης που πάνε να μας πλασάρουν, μπαίνω όλο και περισσότερο στο δίλημμα για το αν αξίζει ή όχι τελικά την υποστήριξή μας και εν τέλει αν αξίζει να ψηφιστεί κάτι τέτοιο.

Είναι λειψό έτσι όπως προτείνεται, ιδίως όταν διάβασα το τμήμα που αφορά τα κληρονομικά με πιάσανε τα γέλια από τα νεύρα μου: 1/5 εάν υπάρχουν κληρονόμοι πρώτης τάξης ή 1/2 αν υπάρχουν μόνο άλλοι κληρνόμοι.

Αν επιπλέον λάβω υπόψη το πως ετοιμάζεται να χρησιμοποιηθεί επικοινωνιακά από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της για να κρατήσει πολύ πιθανόν άλλα ανοσιουργήματα μακριά από την προσοχή της κοινωνίας και να φτιασιδώσει την εικόνα της στην ημεδαπή αλλά κυρίως στην αλλοδαπή, τότε τα γέλια δίνουν τη θέση τους σε γρυλίσματα. Όλα αυτά βέβαια κοροϊδία και παιχνίδι σε βάρος των δικών μας δικαιωμάτων που μόνο δικαιώματα δεν θα είναι.

Αυτά από τη μία.......

Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι έστω και έτσι λειψό, μήπως είναι καλύτερο από το τίποτα που ισχύει σήμερα;; Που αν τα τινάξω (κούφια η ώρα) το μικιό μου (Στέλιος Νο2) δεν θα μπορεί να πάρει ούτε μια τρίχα από τα αρχίδια μου. Ότι μπορεί να αποτελέσει ένα βήμα προόδου, βάση για μελλοντικές διεκδικήσεις;;

Οι "επαγγελματίες" ακτιβιστές μάς (και όλοι μας μαζί) νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταματήσουν τις κοκκορομαχίες και τη φαγομάρα για την "πίτα". Ή μήπως ζητάω πολλά;;

Ο φετινός Σεμπτέβρης (μάλλον) θα είναι καυτός....

 Δεν ξέρω αν θα είναι καυτός ο φετινός Σεμπτέμβριος λόγο καιρού, αλλά αν η παρακάτω είδηση αληθεύει και τηρηθούν τα γραφόμενα θα έχουμε πολλές λιποθυμίες, πολλά χαμόγελα και υψηλές θερομοκρασίες.

Θα δείξει....  Α! ναι για την είδηση κλικ εδώ.

Μέτα-καλοκαιρινές σκέψεις...

<<Θεωρώ ότι σε όλη τη σύντομη ζωή μου έδινα την αγάπη μου και τη φιλία μου άνευ όρων. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς προϋποθέσεις. Η κλασσική ατάκα «χαλί να με πατήσεις» νομίζω ότι με περιγράφει απόλυτα. Χαίρομαι με τις χαρές τους, είμαι κοντά τους στις λύπες τους, νιώθω περήφανος με τα επιτεύγματα τους.  Κι όχι δε ζητάω πολλά, είμαι αρκετά ολιγαρκής. Δε ζητάω ποτέ περισσότερα από αυτά που μπορεί να μου δώσει κάποιος. Για την ακρίβεια δε ζητάω καν.

 Τι πάει στραβά;; Αλήθεια δεν γνωρίζω. Μακάρι να ‘ξερα. Ίσως κουραστήκαμε ο ένας τον άλλον;;  Ίσως μεγαλώσαμε αρκετά, κι αυτά που περνούσαν ως χιουμοράκι κάποτε, τώρα μας φαίνονται κακοπροαίρετα σχόλια;; Μπορεί να έχουμε ξεπεράσει τα όρια μας;; Αυτό που λέμε «παραγνωριστήκαμε»;; Πραγματικά δε μπορώ να το σκεφτώ. Αυτό που σκέφτομαι όμως εντόνως  είναι ότι έχω να ακούσω έναν καλό λόγο πολύ πολύ καιρό. Και όχι δε μου αρέσει ούτε να έχω φίλους κόλακες, ούτε να μου χαιδεύουν τα αυτιά. Αλλά δε γίνεται να μου γαμάς τη ψυχολογία κάθε μέρα για να νιώσεις εσύ καλύτερα..  Ίσως κάνω κι εγώ κάτι στραβό και δεν το καταλαβαίνω..  Τί όμως;; >>


Υ.Γ. Τα παραπάνω αποσπάσματα προέροχονται από το blog του Λαέρτη και εδώ και πολύ καιρό με εκφράζουν απόλυτα σε σχέση με τους φίλους μου, τον ευχαριστώ για το δάνειο.

Διακρίσεις...

Κόντρα σε όλους αυτούς που παπαγαλίζουν από κανάλια και blogs και προσπαθούν να μας πείσουν χρόνια τώρα ότι οι Έλληνες είμαστε ένας λαός αχρείων και τεμπέλιδων που τίποτε καινούριο δεν προσφέρουν έρχεται η παρακάτω είδηση:

Νέα διάκριση πέτυχε η ομάδα TUC Eco Racing του Πολυτεχνείου Κρήτης σε Διεθνή Διαγωνισμό Οικονομίας Καυσίμου. Παράλληλα, κατέκτησε την πρώτη θέση σε διαγωνισμό ασφάλειας οχημάτων.
Διαβάστε το αρκετά ενδιαφέρον άρθρο της enet.gr εδώ.

Υ.Γ. Το παιδί που κρατάει τη σημαία είναι κουκλί ή με γελούν τα μάτια μου;; Χμμ, και επιστήμων και τεκνό.... ενδιαφέρον....

Bλεννόρροια η ξεχασμένη (;) αρρώστεια

Κεμπέκ, Καναδάς
Το πρώτο στέλεχος γονόρροιας (βλεννόρροιας) με ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται σήμερα για τη θεραπεία του σεξουαλικό μεταδιδόμενου νοσήματος αναγνωρίστηκε από διεθνή ομάδα ερευνητών... Διαβάστε όλο το άρθδο εδώ.

Επειδή είμαστε στη μέση του καλοκαιριού καλό είναι να μην ξεχνιώμαστε.... άλλο πράγμα η ανεμελιά και άλλο η ανευθυνότητα.

Κατά τα άλλα ο Λαγωνικός πήγε 1 εβδομάδα διακοπές (γιαυτό είμαι άφαντος) στο νησί μαζί με τον Στέλιο Νο2 και περάσαμε υπέροχα (όχι "πονηρές" λεπτομέρειες δεν σας λέω....βάλτε τη φαντασία σας). Πίσω τώρα για 2 εβδομάδες χαρά και εργασία και μετά πάλι 2 εβδομαδούλες διακοπές (μία στο εξοχικό του Στέλιου Νο2 και άλλη μια πάλι στο νησί) παράπονο δεν έχω, θα πέσει φωτιά και θα με κάψει... φτου-φτου.