Τίποτα δεν μας σταματά

Κουφάλες, ετεροκανονικοί ρατσιστές ότι και να κάνετε, όσες βόμβες κι αν πετάξετε εμείς θα είμαστε πάντα εδώ και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τα στάδια μέχρι να το χωνέψετε ότι είμαστε ίσοι μεταξύ ίσων, άνθρωποι μέσα σε ανθρώπους.

Διαβάστε στο εδώ το πλήρες άρθρο του Advocate για τις επιθέσεις στα Outgames 2009 στην Κοπενχάγη.

Υπάρχουν τράγοι .... και .... Τράγοι

.... και πολλά - πολλά παρδαλά κατσίκια επίσης, όπως όλοι ξέρουμε.

Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί έχω την αίσθηση ότι στην πραγματικότητα οι θέσεις είναι άναποδα; Γιατί;

Άσχετο: Γιατί τους Τράγους τους λέμε Τράγους;; από που προήλθε ο χαρακτηρισμός;;

Σκουληκότρυπα του χωροχρόνου

Αν ακόμα και τώρα είσαι στο πριν, βρες τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του.

Κάτι έμεινε κενό, λειψό, ατελείωτο.

Βρες τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του, να του πεις αυτά που ήθελες και δεν μπόρεσες.

Άσε τον εγωισμό στην άκρη.

Δεν έχει σημασία πόσος καιρός έχει περάσει.

Βγάλε τα συναισθήματα που έμειναν μέσα σου ανέκφραστα στην επιφάνεια.

Για να γεμίσει το κενό, να ολοκληρωθεί το λειψό, να τελειώσει το ατελείωτο.

Τότε θα μπορέσεις να βάλεις τελεία και το τώρα που ζεις θα είναι πραγματικά στο τώρα και όχι στο πριν.

Άντε βρε ..... και καλή αρχή.

... ίσως μάθεις να πετάς τελικά.

Μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που δεν θέλει να πληγωθεί, να αρρωστήσει και να πεθάνει (πρός θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να τα επιδιώκουμε αυτά).

Αντίθετα θέλει μόνιμα να χαίρεται, να είναι πάντα υγιής και όμορφη και να μείνει πάντα νέα και δυνατόν αθάνατη. Προβάλει δε την ευτυχία, την υγεία, την ομορφιά και την μακροζωία σε βαθμό υστερίας και τα έχει αναγάγει σε απόλυτα ιδανικά της εποχής.

Ξεχνάει (ή σκόπιμα) βέβαια αυτή η ίδια η κοινωνία να μας μάθει να αντιμετωπίζουμε τα άλλα, "τα κακά" και όταν έρθει η πρώτη δυσκολία κλεινόμαστε στον εαυτό μας, παραιτούμαστε και σε ακραίες περιπτώσεις πέφτουμε σε "ναρκωτικά" (πάσης φύσης).

Όταν επιτέλους καταλάβουμε ότι ο πόνος, η αρρώστεια και τέλος ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής και το αποδεχτούμε και αρχίσουμε να μαθαίνουμε από τα δύσκολα (ως κοινωνία και ατομικά), τότε θα μπορέσουμε ηρεμήσουμε και να δοθούμε συναισθηματικά χωρίς τον τρόμο ότι θα πληγωθούμε, θα μάθουμε να αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα την αρρώστεια και τέλος θα υπερβούμε τον φόβο του θανάτου.

Όπως λέει και ένα τραγούδι:

Είναι ωραίο να πέφτεις.

Αν αντέχεις να πέφτεις,

ίσως μάθεις να πετάς τελικά.

δυό μέρες μόνο

Έφυγες
Για δυό μέρες μόνο

Για μια βόλτα μόνο

Μόνος,
'συ που έφυγες,
εγώ εδώ
που έμεινα.
Λείπεις.
Δωμάτια κενά.
Σεντόνι άβυσσος.
Κρεβάτι παγίδα.
Δεν είσαι εδώ,
και στο εδώ δεν υπάρχω.
Ακόμα κι αν είναι
για δυό
μέρες
μόνο.